لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

مساله استفاده از روش های کمی ـ کیفی و بهره گیری از داده هایی با خصوصیات کیفی در سال 1990، کارشناسان سازمان ملل را بر آن داشت تا با ترکیب پارامترهای مختلفی که در امر توسعه یافتگی نقش دارند، توسعه یافتگی و جایگاه مناطق مختلف را در این امر بهتر نشان داده و میزان توسعه و محرومیت را بهتر نمایان سازند. این تحقیق بر آن است تا با استفاده از پارامترهای کالبدی ـ اجتماعی و اقتصادی مختلف و با استفاده از مدل کاربردی موریس و نرم افزارهای کامپیوتری (SPSS, EXCELL, GIS) ، اولا جنبه های اساسی توسعه را در شهرستانهای استان کرمان مطالعه کند و این شهرستانها را از لحاظ توسعه، طبقه بندی نماید. همچنین میزان محرومیت و برخورداری شهرستانهای استان کرمان را ارزیابی کرده و با ارائه یک طبقه بندی و تحلیل رتبه ای، میزان فاصله شهرستانهای مختلف استان کرمان را روی نقشه نشان دهد و برخی از ویژگیهای عمومی آن را مشخص سازد. از آنجا که شاخص D.I می تواند نقاط ضعف و قوت شهرستانهای مختلف را از لحاظ توسعه یافتگی و یا محرومیت در پارامترهای مورد مطالعه نشان دهد، بسیار مفید و قابل استفاده بوده و مبنای مناسبی برای کاهش اختلافات و تفاوت های توسعه در بین این منطقه محسوب گردد. از طرف دیگر این تحقیق در پی روشن ساختن اختلاف فاصله توسعه یافته تزین و محرومترین شهرستان در استان کرمان بر اساس مجموع پارامترها و شاخص های بکار گرفته شده برای توسعه می باشد. نتایج حاصله از این تحقیق به خوبی نشان می دهد که علی رغم اختلاف فاحش میزان توسعه یافتگی در بین شهرستانهای استان کرمان، درصد شهرستانهای محروم و بسیار محروم بیش از شهرستانهای توسعه یافته و بسیار توسعه یافته می باشد که این امر می تواند نتیجه عدم تعادل توزیع خدمات و امکانات و نابسامانی فضایی در این استان باشد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

ترویج و آموزش کشاورزی شامل فعالیت هایی است که از طریق روش های آموزشی، به کشاورزان در بهبود روش ها و فنون کشاورزی، افزایش کارآیی تولید و درآمد، بهبود سطح زندگی خود و ارتقای استانداردهای اجتماعی زندگی روستایی یاری می رساند و می تواند نقشی موثر در توسعه کشاورزی و بهبود وضعیت روستاهای کشور داشته باشد. در پژوهش حاضر، با استفاده از 26 شاخص در قالب شش گروه و با بهره گیری از مدل موریس، عملکرد ترویج و آموزش کشاورزی در استان های کشور بررسی و تحلیل شد. نتایج پژوهش نشان داد که ضریب توسعه یافتگی خدمات ترویج و آموزش کشاورزی در استان ها از 2.58 تا 39.69 در نوسان است که در این میان، استان های مرکزی، یزد و کرمانشاه بالاترین و سیستان و بلوچستان، تهران و هرمزگان پایین ترین ضریب را داشتند؛ همچنین، وضعیت بیشتر استان های کشور به لحاظ برخورداری از خدمات ترویج و آموزش کشاورزی مناسب نبود، به گونه ای که ضریب برخورداری هیچ استانی در سطح خیلی خوب قرار نداشت، هفت استان در سطح خوب، پانزده استان در سطح متوسط و هشت استان نیز در سطح ضعیف قرار گرفتند.

نخستین اقدام در جریان برنامه ریزی بهتر، شناخت است. شناخت مستلزم تلاش ها، هزینه ها و البته کارهای علمی زیادی است که از دقت لازم و کافی برخوردار باشند. طرح های توسعه روستایی به عنوان مدل هایی پیشنهاد شده برای توسعه کالبدی، فرهنگی، اقتصادی و... روستاها به شمار می روند که البته شکل گیری این طرح ها معمولا در ارائه خدمات رسانی به روستاها مطرح شدند که معمولا از برنامه مشخصی حداقل در دهه اول انقلاب برخوردار نبودند. واقعیت این است که ترمیم و بهبود روش های تهیه و اجرای طرح های توسعه روستایی برای بهتر شدن تصمیم سازی ها و برنامه ریزی ها ضروری به نظر می رسد و این در حالی است که عدم موفقیت در زمینه توسعه روستایی مشهود می باشد و انتخاب راهبرد مناسب برنامه ریزی از ضروریات غیرقابل انکار است. در این میان طرح های هادی بارزترین نوع طرح توسعه روستایی است که نیاز به کنکاش و ارزیابی دارد تا میزان موفقیت و اثرات آن در روستاها مشخص گردد. در این تحقیق سعی بر این است که با استفاده از تکنیک توسعه یافتگی موریس و همبستگی کندال (Kendall,s ta, tb) روستاهای شهرستان بناب درجه بندی شده و تاثیر طرح های هادی در این درجه بندی مشخص شود.در این روند 28 روستا با 20 شاخص جزیی در قالب 5 شاخص کلی در مدل موریس قرار گرفتند که نتایج نشان داد 16 روستا شاخص نهایی (D.1) بالای 30 درصد را دارا می باشد که تقریبا 57.14 درصد روستاها را شامل می شود و تعداد 4 روستا یعنی 14.28 درصد روستاها شاخص نهایی (D.1) بین 20 تا 30 را داشتند و بقیه روستاها یعنی 8 روستا با 28.57 درصد روستا هم وضعیت توسعه ای خوبی ندارند و شاخص نهایی 10 به پایین را دارند و می توان در یک تقسیم بندی گروه اول را جزء روستاهای برخوردار از امکانات و دسته دوم را جزء روستاهای نیمه برخوردار و گروه سوم را جزء روستاهای محروم و توسعه نیافته در نظر گرفت. البته با استفاده از روش همبستگی کندال ارتباط معنی داری بین وضعیت اجرای طرح های هادی روستایی و برخورداری از امکانات روستاهای بناب وجود دارد و عدد 0.74 همبستگی نشان دهند این ارتباط معنی دار و همبستگی مستقیم این دو متغیر می باشد.